روزی هنگامـی که فرزندانتـان بــزرگ شونـد فضـای منـزلتـان خالـی از نقاشـی های کـودکانه خواهـد شـد . دیگـر اثـری از شکلک های خنـدان بر روی دیوارهای خانه ، حک کـردن اسامـی بر روی پارچه ی دسته ی مبل ها و طرح های لرزان انگشتـی بر روی شیشه های بخـار گرفتـه ی پنجـره های خـانـه وجود نخواهد داشت .

روزی هنگامـی کـه فرزندانتـان بزرگ شونـد ، دیگـر اثـری از هستـه های میـوه ها در زیـر تخت ها وجود نخواهـد داشت . در آن روز می توانیـد مـدادی را بر روی میـز برای یادداشت کـردن پیدا کنیـد و شیرینـی داخـل یخچـال باقـی خواهـد مانـد .

روزی هنگامـی کـه فرزندانتـان بـزرگ شونـد زندگیتـان متفـاوت خواهــد شـد ، آنهـا آشیانـه تان را ترک خواهنـد کرد و خانه تـان آرام ....... ساکـت ......... خالـی و تنهـا خواهـد شـد . در آن زمــان اسـت کـه به جـای چشـم انتظــاری بـرای فرا رسیــدن روزی ، دیـروزهـا را خواهیـد کـرد یعنـی در آن روزهـا : دلتنگ امروزتـان خواهیـد شـد . . . . . .

پس امروزتان را با آنها عاشقانـه زندگـی کنیـد .